Leerlingverpleegkundige Sabrina van Bouwhorst

Sabrina van Bouwhorst doet sinds september de opleiding tot IC-verpleegkundige. De opleiding duurt 18 maanden en is een vervolg op haar MBO-V diploma. Sabrina vertelt je over haar werk en studie.

Slideshow

Aan het begin van de dienst kies ik een patiënt, eventueel in overleg met mijn werkbegeleider. Welke patiënt je kiest hangt af van hoe ver je bent in je studie. Hoe verder je komt, hoe complexer de patiënt. Daarna overleg ik met mijn werkbegeleider of hij het met mijn keuze eens is. Ik heb MBO-V gedaan en ben deze vervolgopleiding gaan doen omdat ik meer verdieping zocht. Als het op de afdeling niet goed ging met een patiënt, en het begon interessant te worden, dan ging de patiënt weg, naar de IC. Ik was nieuwsgierig naar hoe het op de IC gaat.
Daarna wordt de patiënt aan mij overgedragen door mijn collega. Op het scherm staan alle gegevens zoals de bloeddruk, de beademing, en vochtbalans. Stapsgewijs nemen we alle punten door. Je ziet alle belangrijke dingen. Als er iets afwijkends is wordt dat rood, maar je moet ook zelf signaleren en actie ondernemen. De computer meet alleen maar. Daarnaast bespreken we de voorgeschiedenis van de patiënt, hoe de opname van de patiënt is verlopen en dat soort dingen. Zo weet ik wat ik die dag moet doen. Het werk op de IC kan je het beste omschrijven als, de vitale functies van de patiënt bewaken, en zo nodig bijsturen en/of overnemen.
Hier neem ik samen met mijn collega de medicatie door. In de pompen zitten verschillende medicatie die via het bloed worden ingebracht. Mijn collega legt uit wat er loopt, en op welke lijn. Ik kijk dan of alles klopt , als een soort dubbelcheck. Meestal schrijf ik alle belangrijke dingen die ik tijdens de overdracht hoor op een spiekbriefje, dan kan ik daar altijd nog even op kijken.
En dan ga ik bezig met de patiënten zorg. De alledaagse dingen zoals wassen en tandenpoetsen, en we kijken eventueel naar wonden. Daarbij doen we altijd een groene jas en handschoenen aan. Zo blijft ons pak schoon en voorkomen we dat de eventuele bacteriën van de ene patiënt naar de andere patiënt gaan. IC-patiënten zijn daar extra gevoelig voor. De muts en het mondkapje hebben we alleen op als een patiënt in strikte isolatie ligt.
Hier kijk ik de beademing na. Tijdens het verzorgen van de patiënt moet je altijd blijven praten en zeggen wat je doet. Want je weet nooit wat een patiënt hoort. Af en toe een grapje is goed om de spanning te doorbreken. Op deze afdeling word ik goed begeleid. Het is een goede leeromgeving. Ze houden rekening met mijn positie. Collega’s vragen of ik iets al eens heb gedaan en of ik met ze mee wil kijken.
Hier ben ik medicijnen aan het klaarmaken. In de pompen zitten spuiten die medicijnen toedienen. Daarom moet je van te voren medicijnen maken voor als het op raakt. ’s Ochtends kijk ik meestal wanneer de spuiten ongeveer leeg zijn en dan zorg ik dat ik op tijd een voorraad heb gemaakt. Het is belangrijk dat je dat goed in de gaten houdt, want het leven van een patiënt kan er van afhangen. Sommige dingen mag je niet zo ver van te voren klaarmaken, dus daar moet je wel rekening mee houden.
De spuit is klaar. Dit is een van de medicijnen die ik vaak geef. Op de sticker staat de datum en tijd waarop ik de spuit maakte en mijn paraaf en die van degene die hem heeft gecontroleerd. Wat ik moeilijk vind aan dit vak; is als er bijvoorbeeld jonge mensen op de afdeling liggen, en zeker als je mensen ook een beetje kent. Ik woon in de regio waar ik werk, dus dat komt wel eens voor. Dat is lastig. Soms vragen mensen dan hoe het met die patiënt gaat, maar daar mag je niks over zeggen.
Elke dag om één uur hebben we een multidisciplinair overleg. Een overleg met onder andere de intensivist, de arts assistent, de diëtist, de apotheker, een medisch microbioloog en de verpleegkundige. Iedereen heeft een inbreng vanuit zijn eigen discipline. Zo blijft iedereen op de hoogte en kunnen we samen nadenken. De diëtist of de apotheker komen bijvoorbeeld met voorstellen om ander voedsel of een medicijn te proberen.
Drie dagen per maand ga ik naar school. Ik vind de opleiding heel erg leuk. Ik kom van het MBO en ik heb een praktische werkwijze. Op de IC moet je echt over alles twee keer nadenken voordat je iets doet. Dat vind ik wel moeilijk. Je moet best veel leren en daarnaast werken en dan heb je ook nog je privé dingen. Maar als je graag IC-verpleegkundige wilt worden, dan moet je dat vooral doen. Ondanks dat het wel zwaar is, haal ik er heel veel voldoening uit. Nu heb ik aan het eind van de dag het gevoel dat ik weer wat geleerd heb, en dat had ik op de verpleegafdeling niet meer. Als je iets echt wilt, dan maakt het niet uit wat je er voor moet doen.