U bevindt zich hier:   Patiënten & bezoekers  Fotoboeken  Leerling gipsverbandmeester

Leerling gipsverbandmeester

Marloes Frijlink werkte dertien jaar als fysiotherapeut, maar wilde wat anders. Daarom begon ze aan een nieuwe uitdaging, de anderhalf jaar durende opleiding tot gipsverbandmeester. Marloes vertelt je over haar opleiding en werk. Klik op de foto's voor een vergroting.

Slideshow

Deze mevrouw heeft haar pols gebroken en geeft aan klachten te hebben. Ik begin met het inspecteren van het gips. Daarom kijk ik of het gips aan de zogenaamde kritische factoren voldoet. Soms is dit niet het geval en passen we het gips aan of verwisselen het gips.
Voordat je iemand gaat behandelen wil je weten wat er aan de hand is. Hier vergelijk ik de foto’s die een week eerder op de SEH zijn gemaakt met de nieuwe röntgenfoto’s, om te zien of de stand van de polsfractuur veranderd is. Op de SEH krijgen mensen bij fracturen een gips (van kalkgips) spalk. Na ongeveer een week komen ze op de gipskamer om het gips te vervangen door een circulair gips (meestal polyester). SEH is de acute zorg, verpleegkundigen leggen alleen spalken aan. Wij doen de rest van het traject en gipsen circulair.
Ik geef uitleg over de botten in de pols en waarom bepaalde bewegingen nog pijnlijk kunnen zijn. Ik ben (sport) fysiotherapeut geweest, maar ik was uitgekeken op de fysiotherapie. Het werd naar mijn mening teveel doelgroep training, het één op één contact met patiënten werd minder en de rol van de fysiotherapeut werd steeds meer een coachende rol. Ik vind dit werk echt ontzettend leuk, juist omdat het één op één contact weer op de voorgrond staat en je je kennis uit de fysiotherapie kan gebruiken in je voorlichting naar een patiënt toe.
Hier knip ik het oude gips los. Omdat de fractuur pas een week oud is en op de SEH gereponeerd, wordt het nieuwe gips onder tractie aangelegd. De vingers hangen in “chinese vingers”, aan de boven arm hangt een gewicht, dat houdt de fractuur op lengte.
Hier ben ik de arm aan het opfrissen. Na zoveel dagen niet te kunnen wassen onder het gips, vinden de mensen dit vaak een genot!
Hier doe ik een katoenen kous om de arm. De vingers hangen in de chinese vingers. Vervolgens worden er watten om de arm gedraaid en daarna “pre-tape” om de watten weer te fixeren op de onderlaag. Daarna wordt het polyester gips aangelegd.
Hier doe ik een katoenen kous om de arm. De vingers hangen in de chinese vingers. Vervolgens worden er watten om de arm gedraaid en daarna “pre-tape” om de watten weer te fixeren op de onderlaag. Daarna wordt het polyester gips aangelegd.
Vervolgens doe ik het gips om de arm. Mensen kunnen zelf kiezen welke kleur ze willen, deze mevrouw wilde graag blauw. Wij hebben een erg leuk en gezellig team. Alles is onderling bespreekbaar en we hebben dezelfde visie op ons vak en hoe we dat willen en kunnen invullen. Mijn werkbegeleider is tegelijkertijd mijn collega en hij heeft mij goed wegwijs gemaakt in het vak. Ik heb erg veel van hem en mijn andere collega’s geleerd.
Op verzoek van de chirurg wordt er nog één keer een ‘zetje’ gegeven om de fractuurstand te optimaliseren. Dit is pijnlijk, maar gelukkig van korte duur. De combinatie van werken en leren vind ik perfect. Wat je hebt geleerd kan je meteen in de praktijk uitvoeren. En je neemt je ervaringen mee naar de lessen, waardoor de stof meteen tastbaarder wordt. Je leert alles stap voor stap. Eerst watten draaien, manier en routing van het gipsen leren. De traumatologie, anatomie en behandelingen van de fracturen etc. Pas aan het eind ben je zover dat je dit soort handelingen mag proberen. Je moet het gewoon doen, je kan dit niet op collega’s oefenen. De controlefoto laat zien of je handeling effect heeft gehad.
Hier schrijf ik een röntgenaanvraag. Mevrouw moet weer een foto laten maken omdat we willen controleren of er geen onwenselijke veranderingen zijn opgetreden.
Tja, en af en toe moet je de boeken in om iets op te zoeken. De opleiding tot gipsverbandmeester duurt ruim anderhalf jaar en wordt alleen aan het Erasmus MC in Rotterdam gegeven. Er zijn ongeveer tien cursusweken, verspreid over die anderhalf jaar. Je zit dan een week lang in Rotterdam. De studie kost je aardig veel vrije tijd en je sociale leven ligt anderhalf jaar op zijn gat, maar het is absoluut de moeite waard. Toen ik net aan deze opleiding begon vond ik het vooral lastig om weer leerling te zijn. Ik heb dertien jaar vrij zelfstandig gewerkt, zonder supervisie van een arts. Ik deed zelf onderzoek, en stelde een diagnose en behandelplan op. Op de gipskamer liep ik ineens weer niets wetend achter mijn begeleider aan, dat was erg wennen. Ik heb het ziekenhuis altijd een leuke werkplek gevonden. De diversiteit aan patiënten en personeel maken het een dynamische plek om te werken. Dat je met verschillende disciplines samenwerkt maakt het werk interessant en vergroot je kennis.
NIAZ-accreditatie