Sarcoïdose
Sarcoïdose is een ontstekingachtige reactie waarbij lymfocyten, een soort bloedcellen, hyperactief worden. Deze overactieve lymfocyten geven stoffen af die granulomen veroorzaken (een ophoging van ontstekingscellen). Het is - na astma - de tweede meest voorkomende longaandoening bij jongvolwassenen. Hoewel sarcoïdose een multisystemische aandoening is, dat wil zeggen dat allerlei organen bij de ziekte betrokken kunnen zijn, doen de longen in de meerderheid van de gevallen mee (± 90%). In eerste instantie wordt het dan ook gezien als een longaandoening en is de longarts over het algemeen de aangewezene om sarcoïdosepatiënten te begeleiden.
Moeheid vormt een van de grootste problemen. Door de diversiteit aan verschijningsvormen en het potentiële chronische karakter is een systematische en multidisciplinaire benadering van groot belang voor het bepalen van de juiste behandeling en inschatten van de prognose. In het algemeen zal de ontwikkeling van de ziekte in het eerste jaar een belangrijke indicator zijn voor het natuurlijke beloop van de ziekte. Na ongeveer twee jaar zal bij de meeste patiënten duidelijk worden of er sprake is van spontane remissie of een chronisch en/of progressief beloop van de ziekte.
Handige links |
