Over de (bijna) 100-jarige die haar hulp aanbood…

20 May 2020

In maart werd Ziekenhuis Gelderse Vallei benaderd door een 99-jarige mevrouw uit Ede, die aanbood om ons administratief te ondersteunen in deze crisistijd. Hartverwarmend. Omdat we het zo bijzonder vonden dat iemand op zo’n leeftijd iets extra’s voor ons wilde doen en we deze diensten niet direct nodig hadden, hebben we haar bedankt met een bos bloemen. Vervolgens kregen we een lieve bedankkaart van haar retour.

Op de dag dat we de kaart ontvingen, belde Martha, een gepensioneerde ZGV-collega. Zij attendeerde ons op een buurvrouw uit haar appartementsgebouw, die vroeger directrice was van het Juliana ziekenhuis in Ede. Deze vrouw, Willemien Baan, zou op dinsdag 19 mei 100 jaar worden. Martha was de festiviteiten voor haar aan het voorbereiden en vroeg of wij haar een kaartje konden sturen of haar wilde bellen op haar verjaardag.

Je voelt ‘m misschien al aankomen: het gaat hier om één en dezelfde vrouw! In het historische boek over ons ziekenhuis lazen we het terug: ‘Tot augustus 1977 was zuster W.H. Baan directrice van het Juliana Ziekenhuis in Ede.’ Het boek maakt zelfs melding van het feit dat er vaak vrouwen in de directies zaten van dit ziekenhuis. Een traditie die tot op de dag van vandaag wordt voortgezet … Onze voorzitter raad van bestuur Mirjam van ‘t Veld hoefde dus ook niet lang over dit verzoek na te denken. Daags voor Willemien Baan’s 100e verjaardag voerden zij een allerhartelijkst telefoongesprek met elkaar.

Nog steeds gemoedelijk
Mirjam vraagt mevrouw Baan hoe het zo kwam dat zij haar hulp in deze tijd had aangeboden. Mevrouw Baan: ‘Er wordt zo’n groot beroep op iedereen gedaan door corona. Natuurlijk hebben de mensen in de zorg al van zichzelf in zich dat ze graag zorg verlenen, maar nu werden ze wel érg overbelast. Daarom wilde ik mijn diensten aanbieden. Je moet het toch met elkaar doen.’ 

Mevrouw Baan blijkt zich als oud-directrice van het Juliana Ziekenhuis nog steeds betrokken te voelen bij ons ziekenhuis. ‘Het was vroeger natuurlijk wel veel kleiner. We hadden wel alle specialismen, behalve psychiatrie. Per afdeling hadden we 30 patiënten. Het was er klein en heel gemoedelijk.' Mirjam reageert daarop: ‘Daar heeft u dan destijds de zaadjes voor geplant, want al zijn er meerdere ziekenhuizen bij elkaar gevoegd, dat gemoedelijke is er nog steeds. Dat is ook wat wij terug horen van medewerkers die hier komen werken. Er is nog steeds een familiecultuur.’ Mevrouw Baan: ‘Echt waar? Dát vind ik fijn om te horen!’

Andere tijden
Mirjam is benieuwd hoe bijzonder het voor mevrouw Baan was om in de jaren ’70 als vrouw tot de directie te behoren. ‘Nou, ik was dat eigenlijk niet anders gewend. Mijn opleiding tot verpleegkundige was in het academische ziekenhuis in Leiden en daar hadden we een vrouw als directeur en later ging ik naar Terneuzen en ook daar was een vrouwelijke directie. In Ede waren 3 directeuren, één algemene, eentje voor de boekhouding en ik was er voor de verpleegkundige zorg. Ik kwam hogerop door in mijn vrije tijd een managementopleiding en later nog een docentenopleiding te volgen.’ Op de vraag van Mirjam of dat toen anders was, reageert mevrouw Baan: ‘O gunst, echt anders, extra uren werden niet uitbetaald. Niet voor de opleiding, en dat was wel pittig in combinatie met het werk. Soms moest ik naar Rotterdam op mijn vrije dagen. Maar ook tijdens het werk in de verpleging werd je voor het minste of geringste thuis gebeld. En jawel, daar ging ik dan weer.’

100e verjaardag
Op de vraag hoe mevrouw Baan haar 100e verjaardag gaat vieren, vertelt ze dat die door corona anders verloopt dan gepland. ‘Ik krijg nu alleen mijn neef met zijn vrouw. Het is niet anders.’ Gelukkig voor mevrouw Baan zit er voor haar verjaardag meer in het vat, alleen dat weet ze nog niet. Een stoepaubade door de buurt en de brandweer die met de hoogwerker mevrouw Baan taart en post komt brengen. Zoals op de foto te zien, stond Ede-Stad klaar voor het optekenen van deze bijzondere verjaardag.

Lees hier hun verslag.

Nieuwsoverzicht