'Bandje helpt bekkenbodem'

08 maart 2017

‘Je gaat jezelf steeds meer beperkingen opleggen: niet meer hardlopen, niet meer tillen, geen onverwachte bewegingen maken. Iedereen zegt ook: ‘Ach, het hoort erbij!’ Maar het is niet normaal dat je zelfs niet lachen kunt zonder urine te verliezen, toch?’

Aan het woord is mevrouw van Essen (38) uit Rhenen. Bij haar is zes weken geleden een speciaal bandje geplaatst. Ze noemt het een ‘perfecte oplossing’ en is heel blij dat de genante momenten voorbij zijn. Want, zegt ze ‘Waarom zou je blijven rondlopen met een probleem als je een maand investeert en er jarenlang plezier van hebt?’

Mevrouw van Essen heeft een reden om mee te doen aan deze rubriek. Op het spreekuur van gynaecoloog dr. Ellen Hopman vertelt zij over de impact van ongewild urineverlies op haar leven: ‘Ik had altijd een setje schone kleren bij me, hield rekening met de situatie. Beperkingen? Ach ja, je past je aan. Maar het hoort niet!’ Ellen Hopman: ‘Vooral jonge vrouwen moeten weten: urineverlies is niet normaal. Het hoeft niet. De klachten van inspanningsincontinentie duiden vaak op het onvoldoende ondersteunen van de plasbuis door de vagina. Sinds 1995 plaatsen wij veelvuldig een TVT (tension-free vaginal tape), een bandje van 1 cm breed dat wordt aangebracht onder de plasbuis en in een paar weken vastgroeit.’

Focuszorg

‘Sinds enkele weken hebben we de TVT georganiseerd in Focuszorg,’ vertelt gynaecoloog Hopman. Dat heeft mevrouw van Essen al gemerkt: ‘Ik had binnen twee weken na verwijzing door de huisarts een afspraak op de polikliniek en moest daarvoor thuis al een vragenlijst invullen. Op één middag had ik drie afspraken, namelijk met de bekkenfysiotherapeut, de uroloog en de gynaecoloog. Het was meteen duidelijk dat ik in aanmerking kwam voor een TVT-bandje. De gynaecoloog gaf uitleg over de operatie en deze werd gepland op het tijdstip van mijn voorkeur, al na twee weken.’ Ellen Hopman: ‘Het is een kleine ingreep in dagbehandeling. De operatie zelf duurt 10 tot 15 minuten. Mevrouw kan kiezen voor een ruggenprik of algehele narcose. Na de OK en uitslaapkamer gaat iemand naar de verpleegafdeling en als zij twee keer goed geplast heeft, mag zij naar huis.’

Rustig aan

Uit ervaring weet Ellen Hopman dat vrouwen het daarná pas moeilijk vinden: ‘Veel vrouwen zeggen: mag ik alsjeblieft wat doen? Het lastigste onderdeel is namelijk om twee weken na de ingreep rustig aan te doen. Niet tillen of sporten, bijvoorbeeld.’ Mevrouw van Essen lacht en zegt: ‘Dat vond ik ook. Vooral met kleine kinderen is dat lastig. Maar als je na die twee weken geen urine meer verliest en je krijgt je vrijheid terug… Dan zeg ik: Doen! Ik ben er heel blij mee, dat gun ik iedereen.’

Nieuwsoverzicht