Behandeling etalagebenen zonder grote operatie

05 april 2016

Mevrouw Coby Bakker (76) uit Veenendaal komt trots, samen met haar dochter en schoonzoon, het ziekenhuis binnenlopen. Nog maar een week geleden werden bij mevrouw Bakker nieuwe bloedvaten naar de benen aangebracht. Na jarenlange pijn door vernauwingen in de hoofdslagader is zij blij: ‘Ik kan weer lopen!’

De problemen met lopen begonnen meer dan vijftien jaar geleden. Mevrouw Bakker vertelt: ‘Als ik een stukje liep werd ik al snel moe en had veel pijn. Ik greep altijd naar mijn rug, zo’n pijn.’ De huisarts constateerde etalagebenen (claudicatio intermittens of perifeer arterieel vaatlijden). Naarmate de jaren verstreken werd de pijn erger: ‘Ik kon niet meer slapen van de pijn. Vooral als ik ging liggen werd de pijn vreselijk.’

Onderzoek

Mevrouw Bakker werd verwezen naar vaatchirurg Erik Ponfoort in Ziekenhuis Gelderse Vallei en werd onderzocht in het vaatlaboratorium. Zij kreeg enkele onderzoeken met een doppler apparaat om de bloedvaten in kaart te brengen. In eerste instantie was nog niet duidelijk of en welke behandeling het werd. De vaatchirurg zegt: ‘Ik heb aan de hand van de onderzoeksuitslagen gekeken welke behandeling tot een goed resultaat zou leiden. Wat zijn effecten, wat kunnen eventuele complicaties zijn? In het multidisciplinaire vaatoverleg met een internist, radioloog, chirurg en vaatlaborant hebben we de situatie van mevrouw Bakker besproken.’

Door de huid

Het werd een zogenaamde CERABS-behandeling. Erik Ponfoort: ‘Deze ingreep doe ik samen met een interventieradioloog. De patiënt gaat onder narcose en dan brengen we door de huid heen nieuwe bekleding in de hoofdslagader en de bekkenslagaders aan. Het is een inwendige ‘broekprothese’, dat zijn stents in de vorm van een broekje met pijpjes, waardoor de vernauwingen in de vaten gedotterd worden. ’We doen geen grote operatie, snijden de huid niet open. In het verleden was dit wel noodzakelijk en bleven patiënten na de ingreep twee dagen op de Intensive Care en moesten zij ongeveer tien dagen in het ziekenhuis blijven.

IJsje

Mevrouw Bakker werd wakker op de uitslaapkamer. ‘De ingreep had wel tweeënhalf uur geduurd. Ik kreeg een ijsje want ik had een droge keel,’ vertelt zij ‘Toen ik op de verpleegafdeling kwam heeft mijn dochter meteen een kopje koffie gehaald, heerlijk. Na drie dagen mocht ik al naar huis. Het was spannend voor mij of de behandeling wel kon doorgaan, maar ik ben nu zo gelukkig dat ik weer lekker lopen kan!’

Nieuwsoverzicht