Perifere aangezichtsverlamming

Een perifere aangezichtsverlamming (PAV) is een verlamming van 1 helft van het gezicht. Het oog wil niet goed sluiten, de mondhoek hangt en ook de wenkbrauwen en neus willen niet goed bewegen. De ernst van de verlamming kan variëren van een licht verminderde beweging van de mondhoek, neus of oog tot geen enkele beweging.

Oorzaken

Er kunnen meerdere oorzaken zijn voor een PAV, zoals een ontsteking in de zenuw, een ongeluk/ trauma aan het oor of een tumor. Maar vaak is er geen duidelijk oorzaak en dan is er sprake van een ideopatische aangezichtsverlamming (IPAV) of de ziekte van Bell (Bellse Parese).

Behandeling van PAV

Wanneer er sprake is van een PAV wordt de patiënt vaak gezien door de KNO-arts, neuroloog of beide. Deze specialisten doen onderzoek naar de oorzaak en geven een behandeling in de vorm van medicatie. Daarna verwijzen zij door naar de logopedist voor verdere begeleiding. Deze begeleiding start bij voorkeur op dag 1 of 2 na het ontstaan van de verlamming. In eerste instantie wordt de ernst van de verlamming vastgesteld en geven de logopedisten praktische adviezen over het beschermen van het oog, veilig eten en drinken, massages aan het gezicht en het wel of niet oefenen met bewegen. Daarnaast is er ruim de tijd om vragen te beantwoorden. De begeleiding bestaat verder uit het volgen van het herstel met bijbehorende adviezen en oefeningen.

Mimetherapie

Wanneer er na geruime tijd geen volledig herstel is opgetreden kan het nodig zijn om mimetherapie te starten. Deze therapie richt zich op het verkrijgen van zoveel mogelijk symmetrie in het gezicht, ondanks de nog aanwezige verlamming. Gedurende het hele proces heeft de logopedist een goed contact met de specialist en is er regelmatig laagdrempelig overleg.